معصيت به روشنى ايمان و معرفت و طاعت بيرون آرد . ( اخراج از ظلمات نار به نور جنّت و اخراج از ظلمات بشريت به نور روحانيت و اخراج از ظلمات معصيت به نور طاعت ) . وَ كَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا : و خداى تعالى همواره به ايمان‌آورندگان ، مهربان است كه خود بر ايشان رحمت فرمايد و ملائكه را به استغفار براى آنها امر نمايد . تنبيه : برخى از بزرگان فرموده‌اند : رحمت الهى بر دو قسم است : يكى رحمت رحمانيه كه عبارت است از اعطاى حيات و رزق ، و فراهم كردن آنچه موجب رسيدن بشر به سعادت باشد از ارسال رسل و انزال كتب ، و اين رحمت عام است براى تمام مكلّفين از مؤمن و كافر و مطيع و عاصى . و ديگر رحمت رحيميه كه عبارت از اعطاء ثواب و نعم اخرويه باشد و آن منوط به ايمان و عمل صالح است ، و لذا به مؤمنان اختصاص داده و فرموده است : وَ كَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا . ( آيهء 44 ) تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَه‌ُو سَلمٌ وَ أَعَدَّ لَهُمْ أَجْرًا كَرِيمًا ( 44 ) تفسير : تحيت و درود خدا بر اهل ايمان در روزى كه با او يا با رحمت او ملاقات و ديدار كنند ( در وقت مرگ يا در قيامت يا در وقت ورود در بهشت ) سلام مىباشد كه دلالت مىكند بر سلامتى از هر آفت و ترسى ؛ يعنى خداوند به جهت تعظيم و تكريم ايشان ، بر ايشان سلام مىكند ، يا ايشان بر يكديگر در روز رسيدن به رحمت الهى سلام مىكنند ، به اين معنى كه با جملهء « سلام عليكم » به يكديگر تحيت گويند . و شايد ضمير يَلْقَونَهُ به ملك الموت ( نه به خداى متعال ) برگردد ؛ يعنى هنگام مرگ و ملاقات با حضرت عزرائيل او به مؤمنان سلام مىكند يا هنگام خروج از قبر فرشتگان به ايشان سلام مىكنند و يا فرشتگان به آنها مىگويند كه خداى تعالى به شما سلام مىفرستد .